Όμως η δική μας βρύση, έχει κάτι το ξεχωριστό. Τρέχει νερό όλο τον χρόνο. Τον χειμώνα πολύ, το καλοκαίρι λιγότερο. Όταν βρέχει πολύ ανοίγουν όλες οι τρύπες γύρω από την κεντρική πηγή και δημιουργούν μία ξεχωριστή ομορφιά. Γνωστή είναι η έκφραση που δημιουργούν μία ξεχωριστή ομορφιά. Γνωστή είναι η έκφραση που ρωτάνε οι μεγάλοι σε ηλικία στο καφενείο τους νεότερους, αν άνοιξε ο χάρακας. Τα κατάκρυα νερά έρχονται από τα βάθη των Λευκών Ορέων γι'αυτό έχουν μια ξεχωριστή δροσιά. Τα ασβεστολιθικά πετρώματα της Μαδάρας κάνουν τα νερά ελαφριά και ιδιαίτερα χωνευτικά.

Δεξιά και αριστερά της πηγής βρίσκονται δύο θεόρατα πλατάνια, αμνημονεύτων ετών και από πάνω κρέμονται οι καταπράσινοι κλώνοι μεγάλων πρίνων που σου δημιουργούν την απορία πως τρέφονται τόσο θεόρατα δέντρα μέσα στα βράχια. Πόσες συζητήσεις, πόσες κουβέντες έχουν γίνει στις ρίζες τους. Παλαιότερα ήταν ο χώρος επικοινωνίας των χωριανών. Το μαρτυρούν τα τρία παλιά καφενεία που βρίσκονται κοντά στην κεντρική πηγή. Σήμερα το ένα επισκευάζεται για να λειτουργήσει ξανά..

Για πολλές οικογένειες πριν έρθει από τον Στύλο το νερό στο χωριό ήταν ο μοναδικός τρόπος που μπορούσαν να πάρουν νερό τόσο για τις ανάγκες του σπιτιού όσο και για να ποτίσουν τα ζώα τους. Παλαιότερα εκεί γίνονταν μπουγάδες, έπλεναν τα μαλλιά των προβάτων για να κάνουν κουβέρτες και μπατανίες. Το μαρτυρούν οι γούρνες που είναι κατασκευασμένες γι' αυτό τον σκοπό και μια πελεκητή πλυστρόγουρνα. Εκεί ποτιζότανε παλιά, τα περισσότερα ζώα του χωριού στις μεγάλες γούρνες που είχαν κατασκευασθεί και είχαν πελεκηθεί γι'αυτό τον σκοπό. Ορισμένοι σταλίζανε τα οζά το καλοκαίρι εκεί κοντά. Άλλοι στον απάνω πλάτανο, άλλοι στο σπηλιάρι και άλλοι παραπέρα. Στις μεγάλες γούρνες και στη χαβούζα λούζανε το καλοκαίρι τα οζά για να ξεμαρολιπιάσουνε και να ομορφίσουνε.

Αυτή η πηγή, πηγή ζωής για τους Τζιτζιφιανούς δεν μπορούσε να μην είναι και χώρος συνάντησης για τα κοπέλια του χωριού το καλοκαίρι, τα μεσημέρια που δεν είχαμε ύπνο. Εκεί συναντιούμαστε, κουβεντιάζαμε, παλεύαμε, φωνάζαμε, παίζαμε τον ξεχωριστό νεροπόλεμο και γινόμασταν ολόγροι, στεγνώναμε και πάλι ωραίοι είμαστε.

Πόσες φορές γράψαμε τ' όνομά μας και την ομάδα της συμπάθειάς μας στους κορμούς των γεροπλατάνων αλλά πάντα σε περίπου δύο με τρία χρόνια σε πείσμα μας θρέφανε τις πληγές που τους δημιουργούσαμε, πόσες φορές κάναμε τραμπάλα πάνω στα εύκαμπτα κλαδιά τους.

Τα χρόνια περάσανε αλλάξανε τα ενδιαφέροντα, αλλού διασκεδάζαμε, αρχίσαμε να πηγαίνουμε στη θάλλασα, αποκτήσαμε αυτοκίνητα και χάθηκε η καθημερινή συνάντηση στη βρύση.

Αργότερα ο σύλλος Χανίων έφτιαξε και λειτούργησε ένα περίπτερο και μέχρι σήμερα όποιος περάσει το καλοκαίρι μπορεί να βρει ότι θέλει.

Σήμερα έχει ξεκινήσει ο Δήμος την διαμόρφωση του χώρου σε συνδυασμό και με την καινούργια ταβέρνα - καφενείο που πρόκειται ν' ανοίξει ας ελπίσουμε ότι θα γίνεται στη βρύση ξανά αυτό που γινότανε παλαιότερα.